مرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022Convergence of Iran’s actions with the reduction and mitigation obligations of Paris Agreementهمراستایی اقدامات ایران با تعهدات کاهشی و تعدیلی توافقنامه اقلیمی پاریس94271466310.22066/cilamag.2024.2013024.2454FAمحسنعبدالهیدانشیارگروه حقوق بین الملل، دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی0000-0003-1929-2587مسعودفریادیدانشیار گروه حقوق دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران0000-0002-7799-1303Journal Article20231006Iran is facing challenges in the energy and environmental sectors, such as <br />energy wastage, depletion of oil and gas resources, destruction of vegetation, <br />soil, and water bodies, which impose significant costs on the country. On the <br />other hand, international cooperation to reduce greenhouse gas emissions and <br />acceding to the Paris Agreement is a fundamental issue for the country. <br />However, even without joining this Agreement, Iran is compelled to optimize <br />energy production and consumption and protect the environment in order to <br />preserve its natural resources and reduce the costs of the energy sector. This <br />article, recruiting a descriptive method and legal analysis, examines how Iran's <br />self-initiated actions in energy optimization and protection of natural carbon <br />sinks are aligned with the reduction and mitigation commitments of the Paris <br />Agreement in addressing climate change, and to what extent the utilization of <br />this alignment is necessary for cooperation in achieving the objectives of this <br />Agreement and the country's national interests.ایران در بخش انرژی و محیط زیست با مشکلاتی مانند اتلاف انرژی، هدررفت منابع نفت و گاز، نابودی پوشش گیاهی، خاک و پهنه های آبی روبه رو است که هزینه های سنگینی برای کشور در بر دارد. از سوی دیگر همکاری بین المللی برای کاهش گازهای گلخانه ای و پیوستن به توافقنامه اقلیمی پاریس یکی مسأله اساسی برای کشور است. اما ایران حتی بدون پیوستن به این توافقنامه برای حفظ منابع طبیعی و کاهش هزینه های بخش انرژی خود ناچار به بهینه سازی تولید و مصرف انرژی و حفاظت از محیط زیست است. این مقاله با روش توصیفی و تحلیل حقوقی به بررسی این نکته می پردازد که چگونه میان اقدامات خودخواسته ایران در بهینه سازی انرژی و حفاظت از چاهکها و تعهدات توافقنامه اقلیمی پاریس در مقابله با تغییرات اقلیمی همگرایی وجود دارد و اینکه تا چه اندازه بهره گیری از این همگرایی در جهت همکاری برای تحقق اهداف این توافقنامه و منافع ملی کشور ضرورت دارد.https://www.cilamag.ir/article_714663_949bba4b14bf18940eb3fa76be958a80.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022The Necessity of Protection of Mountains in International Lawضرورت حفاظت از کوهستان‌ها در حقوق بین‌الملل435871511910.22066/cilamag.2024.1988298.2374FAمحمدفیلیدانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، گروه حقوق بین‌الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران0009-0007-9829-4092علیمشهدیدانشیار گروه حقوق بین الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، ایران.0000-0001-8439-1384Journal Article20230124Environmental issues are increasingly recognized as major international challenges, emerging as primary concerns not only for environmental activists but also for government leaders worldwide. It is evident that, in the near future, the fundamental sources of conflict among states will primarily involve environmental and natural resource issues. Within this context, mountains hold a unique significance due to their critical role in ecosystems. However, they have received insufficient attention, resulting in their delicate structures being particularly vulnerable to damage and degradation. Clearly, leveraging the frameworks of international law can facilitate the prevention of further harm and the restoration of existing damages. Notably, several European <br />countries have already enacted legal measures in this domain, yielding positive outcomes.امروزه مسائل زیست‌محیطی، یکی از مهمترین چالش‌های بین‌المللی به شمار می‌آید و یکی از اولویت‌های سران دولتها نیز شده است. شکی نیست در آینده‌ای نه‌چندان دور، ریشه اصلی اختلاف دولتها همانا مسائل زیست‌محیطی و منابع طبیعی خواهد بود. در این میان کوه‌ها به واسطه نقش بی‌بدیلی که در اکوسیستم ایفا می‌نمایند از اهمیت و جایگاه ویژه‌ای برخوردارند؛ با این حال، کمتر در کانون توجه‌ها قرار گرفته‌اند و به همین علت، ساختار شکننده آنها بیش از پیش در معرض آسیب و تخریب قرار میگیرد. با استفاده از ظرفیت‌های حقوق بین‌الملل میتوان نسبت به جلوگیری از تخریب بیشتر و احیای خسارات واردشده اقدام نمود چه اینکه هم‌اکنون نیز در این حوزه اقدامات حقوقی پاره‌ای از کشورهای اروپایی اثرات مثبتی نیز داشته است.https://www.cilamag.ir/article_715119_dcfcf33c59aacacd6b65095a00e72dc5.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022The Recognition of Customs and Treaties from the Perspective of International Law-makingبازشناسی عرف و معاهده از نظرگاه خلق قواعد حقوقی بین‌المللی598871502010.22066/cilamag.2024.2015648.2469FAرضوانباقرزادهاستادیار گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانJournal Article20240324Legislation forms the bedrock of all legal systems, and each system operates according to its distinct structure, characteristics, and conditions. International law, unlike domestic legal systems, does not exhibit the same degree of systematic operation in this regard; non-legal issues e.g. political factors may significantly infiltrate the process of international regulation. Broadly construed, not only states but all actors within the international community engage in international law-making, utilizing both hard and soft law sources. Among these, the traditional sources of international law, custom and treaty, occupy a distinct and unique role. The central question of this study is how these sources have actively participated in the international law-making process from historical times to the present day. According to the hypothesis of this research, employing a descriptive-analytical methodology, these two sources, in a voluntary and non-coercive yet divergent manner, fulfill the needs of their creators. This study finds that while customary international law, as a collective endeavor, evolves spontaneously, implicitly, gradually, and sometimes even inadvertently, the formulation of legal norms through treaties, representing a form of individualism or particularism within the international community, transpires abruptly, explicitly, uniformly, and with deliberate intent.قانون‌گذاری سنگ‌بنای نظام‌های حقوقی است و تمامی این نظام‌ها از چنین کارکردی به‌اقتضای ساختار و مختصات خود برخوردارند. در این زمینه، حقوق بین‌الملل برخلاف نظام‌های حقوقی داخلی، به دلایلی چون تأثیر عوامل غیرحقوقی چندان منظم عمل نمی‌کند و میتوان هرگونه اقدام اعضای جامعه بین‌المللی در جهت ایجاد حقوق را خلق قواعد حقوقی بین‌المللی یا قانون‌سازی بین‌المللی دانست. بنابراین، همه کنش‌گران بین‌المللی، به‌کمک ابزارها و منابع سخت و نرم حقوق بین‌الملل، در این فرایند مشارکت می‌نمایند. در این میان، منابع سنتی حقوق بین‌الملل، عرف و معاهده، از جایگاهی ویژه برخوردارند. عمر دیرپای این دو منبع به زمان تشکیل جامعه جهانی بازمی‌گردد و همچنان دولتها برای ایجاد قواعد لازم‌الاجرا از آنها بهره می‌برند. پرسش اصلی این است که چگونه این منابع سنتی از گذشته تاکنون در فرایند قانون‌سازی بین‌المللی مشارکت داشته‌اند؟ مطابق فرضیه، با ابتنای بر روش توصیفی-تحلیلی، این منابع به‌شکلی خودخواسته و غیرتحمیلی، اما متفاوت، نیازهای واضعان خود را مرتفع می‌سازند و همین، رمز بقای آنها در درازای تاریخ است. نوشتار حاضر، هم‌سو با فرضیه پژوهش، درمی‌یابد درحالی‌که قانون‌سازی عرفی، به‌عنوان یک حرکت جمعی، عمدتاً خودجوش، ضمنی، تدریجی و غیرعامدانه است، خلق معاهداتی قواعد حقوقی، به‌عنوان نماد فردگرایی یا خاص‌نگری در جامعه بین‌المللی، اغلب دفعی، صریح، یکباره و عامدانه رقم می‌خورد.https://www.cilamag.ir/article_715020_4a57680224b65c576e090096c4317dea.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022The Mirage of Peace?
Some of the Challenges to and Opportunities of International Law in Resolving Ethnic Conflictsسَرابِ صلح؟ برخی چالش‌ها و فرصت‌های حقوق بین‌الملل در حل منازعات قومی8912671423110.22066/cilamag.2024.2025470.2532FAمصطفیفضائلیاستاد گروه حقوق بین الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران0000-0002-5018-2418موسیکرمیدانش آموخته دکتری حقوق بین الملل عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران0000-0002-7536-8972Journal Article20240325Resolution of ethnic conflicts (ECs) is crucial for restoring international peace and security, which implicates the role of international law (IL). Employing a descriptive-analytical method and relying on desk research, this contribution seeks to examine the most significant challenges to and opportunities of IL in the context of resolving ECs. The analysis identifies three principal challenges: 1) the internal contradictions inherent in peacebuilding processes that impede the realization of sustainable peace in multiethnic societies; 2) the lack or insufficiency of a minority-oriented approach in United Nations’ structure and reaction mechanisms, rendering the achievement of lasting ethnic peace elusive; and 3) the organizational discoordination and one-dimensional approach within the UN framework, which has led to the inability or difficulty of taking effective, concentrated, comprehensive, and case-specific measures to resolve ECs. Conversely, the authors propose several existing solutions in international law for addressing these challenges including: 1) mainstreaming minority rights at the UN level; and 2) establishing a specialized institution for ECs within the UN structure. This paper provides an in-depth analysis of the aforementioned challenges and opportunities faced by international law in the context of resolving ethnic conflicts.حل و فصل منازعات قومی برای اعادۀ صلح و امنیت بین المللی حیاتی است و از این رهگذر، با حقوق بین الملل پیوند می خورد. این نوشتار به دنبال بررسی مهم ترین چالش ها و فرصت های حقوق بین الملل در زمینۀ حل و فصل منازعات قومی است. اصلی ترین چالش ها عبارت‌اند از: 1) تناقض های درونی فرآیندهای دخیل در صلح سازی که مانع برپایی صلح پایدار در جوامع چندقومی میشوند؛ 2) نبود یا نابسندگی رهیافت اقلیت محور در ساختار و سازکارهای واکنشی ملل متحد که در نتیجۀ آن، صلح قومی درازمدت و پایدار دست نایافتنی مینماید؛ و ناهماهنگی سازمانی و رویکرد تک بعدی در چارچوب ملل متحد که موجب شده است اتخاذ اقدامی کارآمد، متمرکز، فراگیر و بر مبنایی مورد به مورد برای حل و فصل این منازعات، شدنی و دستکم آسان نباشد. در مقابل، نگارندگان چند مورد از راهکارهای موجود را در حقوق بین الملل برای رویارویی با این چالش ها پیشنهاد میدهند که برخی از آنها عبارت‌اند از: 1) تبدیل حقوق اقلیت ها به جریان اصلی در سطح ملل متحد؛ و 3) ایجاد نهادی تخصصی برای منازعات قومی. این مقاله، به واکاوی تفصیلی چالش ها و فرصت های پیشگفتۀ فراروی حقوق بین‌الملل در حل منازعات قومی می‌پردازد.https://www.cilamag.ir/article_714231_c0daf2bdbaf4c6cc30c003d657bf5815.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022The Effect of Repeat Appointment and Double-Hatting on Diversity and Formation of Monopoly in International Arbitrationsتاثیر انتصاب مکرر و نقش دوگانه داور و وکیل بر تنوع و ایجاد انحصار در داوری های بین المللی12714671423010.22066/cilamag.2024.2016479.2480FAمریمفارسیدانشجوی دکترای حقوق خصوصی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0009-0005-1386-9412حمیدرضاعلومی یزدیدانشیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20231125The nature of international arbitration and the party autonomy in the appointment of arbitrators require selection of the arbitrators from a diverse range of qualified persons, regardless of their nationality, gender and age. However, studies show that the international arbitration is mainly monopolized by white men from developed countries and others have little contribution. The repeated appointments of arbitrators and double-hatting are amongst the most important mechanisms worsening the existing situation, preventing the entry of newcomers and so leading to the formation of a closed circle of international arbitrators. By analyzing the effect of repeated appointments of arbitrators and double-hatting on the diversity of the arbitration community and subsequently on the integrity of proceedings and the legitimacy of arbitration, this article suggests that following the disclosure of the arbitrators’ previous appointments and positions, some limitation should be imposed on the number of appointments and cases one can get involved, either as an arbitrator or as a counsel.ماهیت داوری بین‌المللی و حاکمیت طرفین دعوا در انتخاب داور، ایجاب می‌کند داوران از میان افراد ذی‌صلاحی با ملیت، جنسیت و سنین گوناگون منصوب شوند. با این وجود بررسی‌ها نشان می‌دهد که داوری بین‌المللی عمدتا در انحصار مردانی سفیدپوست از کشورهای توسعه-یافته بوده و سایرین سهم چندانی در این عرصه ندارند. انتصاب مکرر برخی از داوران سرشناس و پذیرش نقش دوگانه داور و وکیل از مهمترین سازوکارهایی است که با دشوار ساختن ورود داوران جدید، موقعیت افراد موجود را تثبیت نموده و شبکه‌ی بسته‌ای از داوران بین المللی را شکل می‌دهد. مقاله‌ی حاضر با تحلیل تاثیر انتصاب مکرر داوران و پذیرش نقش دوگانه‌ی داور و وکیل بر تنوع جامعه داوری و متعاقبا بر کیفیت رسیدگی و مشروعیت داوری، پیشنهاد می‌کند که متعاقب افشای انتصاب‌ها و موضع‌گیری سابق داوران، در تعداد داوری و وکالتی که یک فرد می‌تواند بپذیرد، محدودیت ایجاد شود.https://www.cilamag.ir/article_714230_2285b47218ba383460e598f64703328d.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022Book Review: "Judging Iran" written by Charles Browerنقد کتاب چارلز براور، قضاوت درباره ایران149158716659FAوحیدرضادوستمشاور حقوقی دیوان بین‌المللی دادگستری، لاهه، هلند؛ دکتری حقوق بین‌الملل، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران؛ دانش‌آموختة رشتة «حل‌وفصل اختلافات بین‌المللی»، دانشگاه ژنو و مؤسسة مطالعات عالی بین‌المللی و توسعه، ژنو، سوئیس.Journal Article20240730The most common way to address issues in various fields of knowledge, including international law, is through the writing and publishing of books and articles. However, this method is not the only approach to addressing international law issues. One of the most significant methods is the writing of "book reviews," which hold a prominent place in nearly all major international law journals worldwide. It should be noted that "review" in this context has a broad meaning and is not limited to "criticism." A "book review" involves a structural analysis of the work and aims to acquaint the audience with its most important topics and context. This article explains the concept of "book review" and its role in international law, while also reviewing the book "Judging Iran" by Charles Brower.رایج‌ترین شیوه پرداختن به مسائل حوزه‌های گوناگون دانش -از جمله حقوق بین‌الملل- به روش علمی، نگارش و انتشار کتاب و مقاله است. با این همه، این شیوه تنها نحوه مواجهه نظری با مسائل مختلف حقوق بین‌الملل نیست. در واقع، یکی از مهمترین این روش‌ها نگارش «نقد کتاب» است که تقریباً در تمام مجلات اصلی حقوق بین‌الملل در سراسر جهان دارای جایگاهی ثابت و درخور هستند. باید متذکر شد که «نقد» در این سیاق معنایی بسیار موسع دارد و محدود به «انتقاد» نیست. در واقع، «نقد کتاب» بیشتر با تحلیل و تجزیه ساختاریِ اثر مرتبط است و قاعدتاً باید بتواند مخاطبین اثر را نیز با مهمترین مباحث کتاب و پیش‌زمینه‌های آن آشنا کند. نوشتار حاضر، ضمن تبیین مفهوم «نقد کتاب» و جایگاه آن در حقوق بین الملل، به نقد کتاب «قضاوت ایران» نوشته چارلز براور می پردازد.https://www.cilamag.ir/article_716659_d308b0757b9cc202f52de162d17e4d81.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022ICJ Advisory Opinion of 19 July 2024:
Legal Consequences Arising from the Policies and Practices of Israel in the Occupied Palestinian Territory, Including East Jerusalemترجمه نظر مشورتی 19 ژوئیه 2024 دیوان بین‌المللی دادگستری در قضیه «پیامدهای حقوقی ناشی از سیاست‌ها و رویه‌های اسرائیل در سرزمین اشغالی فلسطین، شامل بیت‌المقدس شرقی»161246718113FAمهشیدآجلی لاهیجیدکتری حقوق بین الملل، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0001-9238-810Xمهنازرشیدیاستادیار گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران0000-0003-4675-5460امیردرون پروردکتری حقوق بین‌الملل دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانکیواناقبالیعضو هیئت علمی پژوهشگاه قوه قضائیهJournal Article20241022.<strong>اشاره</strong><br />نظر مشورتی دیوان بین‌المللی دادگستری با موضوع <em>پیامدهای حقوقی ناشی از سیاست‌ها و رویه‌های اسرائیل در سرزمین اشغالی فلسطین شامل بیت‌المقدس شرقی</em> در 29 تیر 1403 (19 ژوئیة 2024) صادر شد. این نظر در پاسخ به پرسش‌های مجمع عمومی سازمان ملل از دیوان است که در 9 دی 1401(30 دسامبر 2022) در قالب قطعنامة 77/247 به تصویب رسید. در واقع، این دومین نظر مشورتی است که به‌طور اختصاصی به اقدامات اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی فلسطین می‌پردازد. نخستین مورد، حدود 20 سال پیش در 19 تیر 1383 (9 ژوئیة 2004) با عنوان <em>پیامدهای حقوقی ساخت یک دیوار در سرزمین‌های اشغالی فلسطین</em> از سوی دیوان و متعاقب پرسش مجمع عمومی در این مورد صادر شد. با اینکه نظر مشورتی 2004 تنها به بخشی از اقدامات اسرائیل یعنی ساخت دیوار حائل در سرزمین‌های اشغالی می‌پرداخت، اما به یکی از مهمترین تصمیم‌های تاریخ رسیدگی‌های دیوان بدل شد. نظر مشورتی 2024 به دلیل گسترة پرسش‌های مطرح‌شده از سوی مجمع عمومی، به‌ناگزیر اهمیت بیشتری را به دلیل فرصت فراخ دیوان برای پرداختن به تقریباً تمامی ابعاد حقوقی بین‌المللی اشغال فلسطین از سوی اسرائیل خواهد داشت. به همین دلیل نیز مجمع عمومی در راستای اجرایی‌کردن نظر مشورتی 2024 دیوان در 29 شهریور 1403 (19 سپتامبر 2024) ذیل قطعنامة A/RES/ES-10/24 اعلام نمود اسرائیل 12 ماه از زمان تصویب قطعنامه فرصت دارد تا به حضور غیرقانونی خود در سرزمین‌های اشغال‌شدة فلسطین پایان دهد. به همین جهات، مطابق مصوبة هیئت تحریریة <em>مجلة حقوقی بین‌المللی</em>، تصمیم بر آن شد تا ترجمة نظر مشورتی مزبور در این شماره منتشر شود.<br />برگردان متن، به قلم چهار تن از همکاران <em>مرکز امور حقوقی بین‌المللی</em>، همگی از دانش‌آموختگان مقطع دکتری حقوق بین‌الملل صورت گرفته است.<br />ارجاعات دیوان در نظر مشورتی به‌صورت درون‌متنی است که در اینجا بر اساس شیوه‌نامة <em>مجله</em>، به‌صورت پاورقی درج شده است. همچنین در ترجمه سعی شده تا حد امکان وفاداری به متن برای بیان عبارات دیوان حفظ شود و از این رو درج تعابیر، اسامی و عبارات به‌کار‌رفته در متن ترجمه، از‌جمله واژة رژیم اسرائیل، لزوماً بیانگر یا مؤید دیدگاه <em>مجله</em> یا <em>مرکز امور حقوقی بین‌المللی</em> نیست.https://www.cilamag.ir/article_718113_9bd2065cb4fe43f98f89aeb2f6dd890a.pdfمرکز امور حقوقی بین المللی ریاست جمهوری- مدیریت علمی و پژوهشیمجله حقوقی بین المللی2251-614X41شماره 75 ( پاییز)20241022Safeguarding Human Rights of the Accused in Counter-Terrorism Measures: Reconciling National Security with Civil LibertiesSafeguarding Human Rights of the Accused in Counter-Terrorism Measures: Reconciling National Security with Civil Liberties25127271522410.22066/cilamag.2024.2010011.2437FAالهامجانفدادانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم شناسی، گروه حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، بیرجند، ایران.0009-0004-5919-8012محمدعلیطاهری بجداستادیار گروه حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، بیرجند، ایران.سید حسنهاشمیاستادیار گروه حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، بیرجند، ایران.Journal Article20230824Following the events of September 11, 2001, the international community has confronted the emergence of a novel paradigm known as the "Global War on Terrorism." This framework has disrupted the equilibrium between human rights and national security, resulting in significant ramifications: it has not only compromised the fundamental rights of citizens but also adversely affected the basic rights of individuals suspected or accused of terrorist offenses. Governments engaged in counter-terrorism efforts bear the responsibility of maintaining a delicate balance between effective law enforcement and the safeguarding of civil liberties. While the existence of terrorism as a formidable threat is widely acknowledged, the protection of human rights - particularly the rights of the accused in anti-terrorism operations - remains paramount. There exists a consensus that, in the pursuit of counter-terrorism, all lawful means should be employed to prevent such crimes, with efforts to neutralize threats supporting the tenets of human rights. However, the central issue pertains to the precision and legality of these measures. This study aims to examine the challenges inherent in reconciling the respect for and protection of human rights with the imperative to combat terrorism, with a specific focus on the rights of the accused. The findings indicate that responses to terrorism must uphold the rule of law; neglecting human rights in the fight against terrorism risks creating an environment conducive to the proliferation of terrorism.Following the events of September 11, 2001, the international community has confronted the emergence of a novel paradigm known as the "Global War on Terrorism." This framework has disrupted the equilibrium between human rights and national security, resulting in significant ramifications: it has not only compromised the fundamental rights of citizens but also adversely affected the basic rights of individuals suspected or accused of terrorist offenses. Governments engaged in counter-terrorism efforts bear the responsibility of maintaining a delicate balance between effective law enforcement and the safeguarding of civil liberties. While the existence of terrorism as a formidable threat is widely acknowledged, the protection of human rights - particularly the rights of the accused in anti-terrorism operations - remains paramount. There exists a consensus that, in the pursuit of counter-terrorism, all lawful means should be employed to prevent such crimes, with efforts to neutralize threats supporting the tenets of human rights. However, the central issue pertains to the precision and legality of these measures. This study aims to examine the challenges inherent in reconciling the respect for and protection of human rights with the imperative to combat terrorism, with a specific focus on the rights of the accused. The findings indicate that responses to terrorism must uphold the rule of law; neglecting human rights in the fight against terrorism risks creating an environment conducive to the proliferation of terrorism.https://www.cilamag.ir/article_715224_2e7d488f1defe3867225d4ac8876c190.pdf