چالش های کنوانسیون میانجیگری سنگاپور و الحاق ایران

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسنده

استادیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی

10.22066/cilamag.2021.243888

چکیده

کنوانسیون سنگاپور با هدف ایجاد یک نظام حقوقی الزام‌آور برای اجرای سازش‏‏‌نامه‌های بین‌المللی ناشی از میانجیگری در اوت ٢٠١٩ توسط ٤٦ کشور ازجمله ایران امضا و در سپتامبر ٢٠٢٠ لازم‌الاجرا شد. این کنوانسیون با چالش‏‌ها‏ی عمده‌ای مواجه است که می‌تواند منجر به شکست آن در توسعة میانجیگری در تجارت بین‌الملل شود. بررسی این چالش‏‌ها‏ برای کشورهایی که قصد الحاق به کنوانسیون سنگاپور را دارند، ازجمله ایران، مهم و ضروری است. این مقاله مشکلات و اختلاف­نظرهایی را که در تدوین کنواسیون مطرح شد و همچنین عللی که می‌تواند آیندة این کنوانسیون را در هاله‌ای از ابهام قرار دهد، ترسیم می­کند و سپس به بیان مزایا و معایب الحاق احتمالی ایران می‌پردازد. نتیجه‌گیری از بحث بیان می‌دارد که ایران ابزار و بستر قانونی لازم را در رابطه با میانجیگری تجاری بین‌المللی ندارد و لذا برای الحاق به کنوانسیون سنگاپور، ابتدا باید این بستر با الهام­گرفتن از قانون نمونة میانجیگری آنسیترال فراهم شود.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Challenges Facing Singapore Convention on Mediation and the Possible Accession of Iran

نویسنده [English]

  • Ali Moghadam Abrishami
Assistant Professor, Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabatabai University
چکیده [English]

Singapore Convention on Mediation was signed by 46 countries, including Iran, in August 2019 and came into force in September 2020. The aim of the promulgation of the Convention is to provide an effective mechanism, akin to New York Convention, for enforcing settlement agreements resulting directly from mediation. The process and result of negotiations indicate that the future of the Convention is uncertain. The unwillingness of the EU, European countries and Japan on the one hand, and the lack of cultural and legal foundations in a given country that may consider the ratification of the Convention on the other hand, may amount to unsuccessful application of the Convention. This article illustrates problems and controversies raised at the time of drafting the Singapore Convention. It also demonstrates advantages and disadvantages of the possible ratification in Iran. It concludes that Iranian legal system is currently lacking a legal basis in terms of commercial mediation, and hence prior to the possible accession, Iran should adopt a legal framework for commercial mediation by inspiriting from UNCITRAL Model Law on Mediation.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Singapore Convention
  • Settlement Agreements
  • Mediation
  • Iran
  • Dispute Resolution
  • UNCITRAL