مجله حقوقی بین المللی

مجله حقوقی بین المللی

الگوی مطلوب حل وفصل اختلافات مالیاتی بین المللی؛ مورد مطالعه: موافقت نامه‌های مالیاتی بین المللی ایران

نوع مقاله : علمی پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه حقوق عمومی و بین الملل، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه حقوق عمومی ،دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
چکیده
نظر به نقش سرمایه‌گذاری‌ خارجی در رشد اقتصادی، دولت‌های مختلف، به‌ویژه کشورهای واردکننده سرمایه، همواره سعی کرده‌اند از طریق سازوکارهای مختلف، نظام مالیاتی کارآمدی ایجاد کنند. یکی از ارکان نظام مالیاتی کارآمد، وجود سیستم حل‌ و‌ فصل اختلافاتی است که همسو با استانداردهای بین‌المللی باشد. از این رو در این نوشتار با هدف ارائة الگوی مطلوب حل اختلافات مالیاتی بین‌المللی برای ایران، رویه‌های سازمان ملل متحد، سازمان همکاری و توسعة اقتصادی و اتحادیه اروپا بررسی شده است. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهند که بازیگران اصلی نظام مالیاتی بین‌المللی، علاوه بر ارائه روش آیین توافق متقابل به‌عنوان روش نخست حل اختلافات مالیاتی بین‌المللی، از داوری موردی الزام‌آور نیز به‌عنوان روش تکمیلی این آیین استفاده کرده‌اند. در نظام حقوق مالیاتی ایران، روش آیین توافق متقابل به‌عنوان اصلی‌ترین روش حل اختلاف در حوزه مالیات بین‌المللی به کار گرفته شده است. با این حال، نظام حقوقی ایران شامل روش داوری نیست. البته در موافقت‌نامه‌های حمایت از سرمایه‌گذاری ایران، استفاده از شرط داوری الزام‌آور، سابقه طولانی دارد؛ ضمن آنکه بستر حقوقی لازم برای درج داوری در حل اختلافات مالیاتی نیز موجود است. می‌توان الگوی مطلوب حل اختلافات مالیاتی ایران را به این صورت طراحی کرد که در ابتدا آیین توافق متقابل با بازه زمانی مشخص تعیین شود و در صورت عدم حل اختلاف، امکان ارجاع آن به داوری سازمانی الزام‌آور توسط مؤدی پیش‌بینی شود. حاصل چنین الگوی مطلوبی، شفافیت و سرعت در فرآیند حل اختلاف خواهد بود که منافع مؤدی و دولت را هم‌زمان تضمین خواهد کرد. افزون بر این، اتخاذ روش داوری به‌عنوان مکمل آیین توافق متقابل، حاکی از انطباق با توسعه حقوقی بین‌المللی ارائه‌شده توسط نهادهای بین‌المللی ذی‌ربط و همگامی با ظرفیت‌های حقوقی بین‌المللی تلقی می‌شود.
کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

The Ideal Model for Resolving International Tax Disputes; A Case Study of Iran's International Tax Agreements

نویسندگان English

mohammadreza zadehnajaf 1
mohammadreza alipour 2
Nader Mirzadeh Koohshahi 3
1 . PhD Student in Public Law, Faculty of Law, Theology and Political Science, Islamic Azad University Science and Research Branch, Tehran, Iran.
2 . Assistant Professor, Faculty of Law, Theology and Political Scinece, Islamic Azad University Science and Research Branch, Tehran, Iran.(
3 Associate Professor Public Law Group, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, Iran.
چکیده English

Given the role of foreign investment in economic growth, various governments, particularly the capital-importing States, have always sought to establish an efficient tax system through different mechanisms. One of the main pillars of an efficient tax system is the existence of a dispute settlement system that aligns with international standards, specifically those set by the United Nations, the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD), and the European Union. To resolve international tax disputes between taxpayers and governments, as well as avoiding double taxation, various methods such as consultations, negotiations, mediation, ombudsman services, Mutual Agreement Procedures (MAP), and international arbitration are considered. Among these mechanisms, the mutual agreement procedure and international tax arbitration play significant roles in resolving tax disputes.
Arbitration can generally be classified into institutional arbitration and ad hoc arbitration. Institutional arbitration is a type of arbitration where the parties to the dispute agree to use an existing arbitration institution to resolve their dispute. In contrast, ad hoc arbitration allows the parties to independently define the dispute resolution rules and procedures. Nowadays, many countries include an arbitration clause in their double tax avoidance agreements, such as France, Germany, Switzerland, the UK, Japan, the United States, and others. It is important to note that tax arbitration is currently accepted as a supplementary method to the Mutual Agreement Procedure, but it remains unclear whether this process is intended for the medium term, or long- term. The United Nations and the OECD mention the Mutual Agreement Procedure and arbitration in Article 25 of their model tax treaties, and the European Union refers to them in Directive 2017/1852 concerning the resolution of tax disputes. Considering the aforementioned points and the important role of resolving tax disputes, a relevant question arises: what model can be considered ideal for Iran within the framework of international tax dispute settlement? It seems that the Mutual Agreement Procedure should be adopted as the primary method for resolving international tax disputes, with institutional arbitration as a mandatory supplementary method, given a pre-established framework. Therefore, this paper, with a descriptive-analytical approach and using documentary (library) research, aims to present an optimal model for resolving international tax disputes for Iran by examining the practices of the United Nations, the OECD, and the European Union. The findings of this research show that the main actors in the international tax system, in addition to offering the mutual agreement procedure as the primary method for resolving international tax disputes, have also used mandatory ad hoc arbitration as a complementary method. In Iran’s tax system, the Mutual Agreement Procedure is used as the primary method for resolving international tax disputes. While mutual agreement procedures play a key role in resolving tax disputes arising from double tax treaties, they have proven insufficient in this regard. The reasons for the inadequacy of these procedures include: A) The lack of a binding requirement for the competent authorities to reach an agreement, which results in a lack of legal certainty for taxpayers, as there is no guarantee of finding a solution for the issue; B) The failure to include direct participation of taxpayers in these procedures; C) The slow and excessively prolonged nature of the process; D) The lack of consistency in publishing decisions; and E) The absence of guarantees for the enforcement of decisions.
Therefore, arbitration clauses for resolving international tax disputes are not included in Iran's agreements. However, the legal framework to resort to international tax arbitration exists in the Iranian legal system, in accordance with Article 139 of the Iranian Constitution. Notably, arbitration has a longstanding history in Iran's investment protection agreements. Given the model for resolving tax disputes in Iran could be designed as follows : Many disputes arise from the interpretation or implementation of tax treaty provisions. In such cases, the Mutual Agreement Procedure-through negotiations, consultations and the establishment if a joint commission by the competent authorities or their representatives –should be used as the initial method to resolve the issue. The following considerations should be incorporated: A) It should be clarified whether taxpayers should first approach quasi-judicial authorities, or use the Mutual Agreement Procedure. If the case is referred to quasijudicial authorities, it should not simultaneously be subject to the Mutual Agreement Procedure. B) A specific timeframe, of at least 20, and at most 24 months, should be established for reaching a conclusion under the Mutual Agreement Procedure. If no resolution is reached despite efforts by competent authorities within 24 months, the case should be referred to institutional arbitration, which is less costly, more reasonable, and generally more trusted than ad hoc arbitration. It should be noted that, while Iran's model tax treaty currently does not include arbitration, international standards such as the UN model treaties, OECD guidelines, EU practices, and the practices of other countries can provide a reliable, transparent, and efficient method for resolving tax disputes. Therefore, it is recommended to include arbitration in Iran’s model tax treaties, either within the dispute resolution section or as a separate arbitration agreement. The following points are recommended for inclusion: A) Taxpayers should be allowed to request arbitration, as this would increase investor confidence and contribute to raising government revenues. The request should be submitted in writing, accompanied by supporting evidence, to the competent authority. B) The competent authority should respond within a specified period, ensuring confidentiality and privacy, and forward the request to the relevant authorities within the same timeframe. Additionally, several other factors should be considered in designing an appropriate arbitration process, such as determining the number of arbitrators. Typically, each party selects one arbitrator, and the two selected arbitrators appoint a third. The arbitration process could take various forms, such as final offer arbitration or independent opinion arbitration. Other practical aspects could follow the section 6 of the Multilateral Instrument (MLI) for the Implementation of Tax Treaties to Prevent Base Erosion and Profit Shifting (BEPS), adopted on December 31, 2016, by the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD), EU Directive 2017/1852, or the UK arbitration Memorandum of Understanding. 

کلیدواژه‌ها English

Tax treaties
Tax disputes
Tax arbitration
Tax Payer
Organization for Economic Co-operation and Development
Double taxation
Mutual Agreement Procedure
الف. فارسی
ـ کتاب
1.      ملانظر، مرتضی. الگوی موافقت‌نامه نسبت به مالیات بر درآمد و سرمایه، تهران: سازمان امور مالیاتی کشور، معاونت فنی و حقوقی‌، دفتر قراردادهای بین‌المللی، 1385.
2.      لانگ، مایکل. ترجمه: ولی‌اله نوری، مقدمه‌ای بر حقوق موافقت‌نامه‌های اجتناب از اخذ مالیات مضاعف، تهران: زند‌ه‌اندیشان، 1400.
 
ـ مقاله
1.      دست‌افکن، ریحانه، امکان‌سنجی استفاده از داوری در حل‌ و‌ فصل اختلافات مالیاتی بین‌المللی. پژوهشنامة مالیات ۲۴، شمارة ۳۲ (1395).
2.      نور‌بخش، نعیم، حسن وکیلیان و جاوید لکناهور، «داوری‌پذیری اختلافات مالیاتی بین‌المللی»، فصلنامة پژوهش حقوق عمومی 18، شمارة 54 (1396).
3.      اسد‌زاده، وحید، سیدقاسم زمانی و ولی رستمی، شیوه‌های حل‌ و‌ فصل اختلافات مالیاتی در حقوق بین‌الملل، پژوهشنامة مالیات 26، شمارة 37 (1397).
4.      اسدزاده، وحید، اثرگذاری موافقت‌نامه‌های بین‌المللی مالیاتی در نظام بین‌الملل. پژوهشنامة مالیات 46، شمارة 28 (1399).
5.      قنبری جهرمی، محمدجعفر و سعید عباسی، «نظام مالیات بین‌المللی ایران: قواعد ناکافی»، همایش سیاست‌های مالی و مالیاتی ایران (1393).
6.      رستمی، ولی‌اله و احمد رنجبر، «ابعاد حقوقی مالیات بر درآمد و دارایی، پژوهش حقوق عمومی» 13، شمارة 34 (1390).
7.      طباطبایی‌نژاد، سید‌محمد، داوری تجاری بین‌المللی و چالش اِعمال قواعد آمره؛ مطالعۀ موردی داوری در حقوق رقابت، مطالعات حقوق تطبیقی 1، شمارة 6 (1394).
8.      صالحی‌فر، علیرضا، «تحلیل حقوقی ساختار نظام حل‌ و‌ فصل اختلافات در معاهده‌های مالیاتی بین‌المللی»، فصلنامة علمی پژوهشی حقوق عمومی 23، شمارة 73 (1400).
https://DIO: 10.22054/QJPL.2021.56497.2513
 
 
9.      هووه، آندره و ربیعا اسکینی، تشریفات شناسایی و اجرای احکام خارجی و آرای داوری در حقوق بین‌الملل خصوصی فرانسه، مجلة حقوقی بین‌المللی 10، شمارة 13(1368).
10.  شهلا، مهدی و لیلا بشارتی، نقش دادگاه‌های ملی در داوری تجاری بین‌المللی در حقوق ایران و فرانسه، مجلة حقوقی بین‌المللی 36، شمارة 60 (1398).
11.  قنبری جهرمی، محمدجعفر، عباسی, سعید. لزوم همکاری دولت‌ها در زمینة مالیات بین‌المللی، مجلة حقوقی بین‌المللی33، شمارة 54 (1395).
 
ـ اسناد
1.      موافقت‌نامه بین دولت ایران و غنا به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی، مصوب 10/11/1400 مجلس شورای اسلامی.
2.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری هند به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد به انضمام سند الحاقی (پروتکل) مصوب 22/4/1399 مجلس شورای اسلامی.
3.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلواک به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد مصوب 2/9/1395 مجلس شورای اسلامی.
4.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری مجارستان به ‌منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه به انضمام تشریفات (پروتکل) الحاقی مصوب 2/9/1395 مجلس شورای اسلامی.
5.      قانون موافقت‌نامه بین جمهوری اسلامی ایران و پادشاهی مغرب به ‌منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد مصوب 24/8/1395 مجلس شورای اسلامی.
6.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری قبرس به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد به انضمام تشریفات (پروتکل) الحاقی مصوب 24/8/1395 مجلس شورای اسلامی.
7.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری چک به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی درمورد مالیات‌های بر درآمد و تشریفات (پروتکل) الحاقی آن مصوب 5/11/1394 مجلس شورای اسلامی.
 
8.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کنیا به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه و تشریفات (پروتکل) الحاقی آن مصوب 23/2/1394 مجلس شورای اسلامی.
9.      قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد مصوب 23/2/1394 مجلس شورای اسلامی.
10.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری عراق به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و تبادل اطلاعات در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه مصوب 5/3/1393 مجلس شورای اسلامی.
11.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه و تشریفات (پروتکل) الحاقی مربوط بین جمهوری اسلامی ایران و جمهوری اسلوونی مصوب 31/2/1391 مجلس شورای اسلامی.
12.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات‌های بر درآمد بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سنگال مصوب 23/1/1391 مجلس شورای اسلامی.
13.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و تبادل اطلاعات در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری یمن مصوب 30/4/1389 مجلس شورای اسلامی.
14.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه و تشریفات (پروتکل) ضمیمة آن بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری صربستان مصوب 2/3/1389 مجلس شورای اسلامی.
15.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف درمورد مالیات بر درآمد و سرمایه و تشریفات (پروتکل) ضمیمة آن بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری مونته­نگرو مصوب 2/3/1389 مجلس شورای اسلامی.
16.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آذربایجان مصوب 26/8/1388 مجلس شورای اسلامی.
17.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و تبادل اطلاعات در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری دمکراتیک مردمی الجزایر مصوب 18/1/1388 مجلس شورای اسلامی.
18.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت کویت مصوب 6/5/1387 مجلس شورای اسلامی.
19.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سودان مصوب 28/5/1386 مجلس شورای اسلامی.
20.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره مصوب 28/5/1386 مجلس شورای اسلامی.
21.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر در آمد و سرمایه بین جمهوری اسلامی ایران و رومانی مصوب 15/5/1386 مجلس شورای اسلامی.
22.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و تبادل اطلاعات در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری زیمبابوه مصوب 31/4/1386 مجلس شورای اسلامی.
23.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت سلطنتی عمان مصوب 5/2/1386 مجلس شورای اسلامی.
24.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد و جلوگیری از فرار مالی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری ایتالیا مصوب 5/2/1386 مجلس شورای اسلامی.
25.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری لهستان و پروتکل اصلاحی آن مصوب 20/1/1385 مجلس شورای اسلامی.
26.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی بحرین مصوب 20/1/1385 مجلس شورای اسلامی.
27.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اندونزی مصوب 16/1/1385 مجلس شورای اسلامی.
28.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری تاجیکستان مصوب 16/1/1385 مجلس شورای اسلامی.
29.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات بر درآمد بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری بلغارستان مصوب 16/1/1385 مجلس شورای اسلامی.
30.  قانون موافقت‌نامة بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری تونس به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات بر درآمد مصوب 5/8/1383 مجلس شورای اسلامی.
31.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه به انضمام پروتکل مربوط بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی اسپانیا مصوب 3/8/1383 مجلس شورای اسلامی.
32.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری مقدونیه به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف‌ در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه مصوب 18/2/1381 مجلس شورای اسلامی.
33.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت قطر مصوب 21/3/1380 مجلس شورای اسلامی.
34.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی دموکراتیک سریلانکا به منظور ‌اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات بر درآمد مصوب 21/3/1380 مجلس شورای اسلامی.
35.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین ‌دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت اوکراین مصوب 21/3/1380 مجلس شورای اسلامی.
36.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت فدراسیون روسیه به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و‌ جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه مصوب 21/3/1380 مجلس شورای اسلامی.
37.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت بوسنی و هرزه‌گوین به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات‌های بر درآمد و دارایی مصوب 25/2/1379 مجلس شورای اسلامی.
38.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری بلاروس به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد و اموال (سرمایه) مصوب 25/2/1379 مجلس شورای اسلامی.
39.  قانون موافقت‌نامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری لبنان به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه مصوب 21/2/1379 مجلس شورای اسلامی.
40.  قانون موافقت‌نامة اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالی در مورد مالیات‌های بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت گرجستان مصوب 4/12/1378 مجلس شورای اسلامی.
41.  قانون موافقت‌نامه بین دولت شاهنشاهی ایران و دولت جمهوری فرانسه راجع به اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و‌ جلوگیری از فرار از پرداخت مالیات در مورد مالیات بر درآمد مصوب 20/12/1352 مجلس شورای ملی.
42.  قانون قرارداد بین ایران و جمهوری فدرال آلمان به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف از درآمد و ثروت مصوب 31/3/1348 مجلس شورای ملی.

  • تاریخ دریافت 02 مهر 1403
  • تاریخ بازنگری 20 بهمن 1403
  • تاریخ پذیرش 22 بهمن 1403